KANJER!

Misschien kan je het je nog herinneren. In augustus 2012, om precies te zijn de 12^e, zijn we aangekomen in Changzhou. Na een nachtje in het prachtige Traders Fudu Hotel http://www.shangri-la.com/changzhou/tradersfudu/ zijn we naar ons appartement gegaan. En iedereen weet nog wat we daar aantroffen. De woorden ga ik niet meer herhalen, maar ik word nog steeds misselijk bij de gedachte alleen al.

Daarna direct de auto in om diverse supermarkten af te struinen om schoonmaakmiddelen. Met een afgeladen auto vol met emmers, bezems, dweilen, chloor, allesreiniger, jif, schuursponsen kwamen we terug. Aan de slag was het devies. En dat hebben we geweten. Het appartement was pas na enkele dagen schoon genoeg om in te wonen. En dan wordt de tv aangesloten. Ja, met 88 Chinese zenders. Het is ons niet gelukt om een soort ‘hotelpakket’ aan te schaffen met zenders als CNN, National GeoGraphic. Gelukkig was er wel een videospeler, maar helaas zaten er maar 5 filmpjes in de koffer. De doos met speelgoed was nog steeds op zee. Helaas duurde het tot begin oktober voordat de verhuisdozen met boeken, speelgoed, Wii, dvd’s en dino’s in Changzhou aankwamen.

De school zou op 28 augustus 2012 starten, maar vanwege een tyfoon was het dak van de sporthal dusdanig beschadigd dat de opening van de school werd uitgesteld.

Al die weken, ruim 3, was Lars aangewezen op een poetsende moeder, een werkende vader, geen normaal speelgoed te koop en 5 dvd’s. Die dvd’s zijn dan ook grijs gedraaid. De verhalen van Tom Sawyer kent Lars inmiddels uit zijn hoofd. Geen kinderen in de buurt om mee te spelen en bloedheet en vochtig buiten.

Toen naar school. Weg van het vertrouwde Nederlandse systeem, vriendjes en vriendinnetjes, sportclub, de straat, de gewoontes, lopend of op de fiets naar school, tussen de middag thuis een boterham eten of eten bij De Petteflet.

Gedumpt worden op een Internationale School http://www.cztis.com waar de hele dag Engels wordt gesproken. Waar andere regels gelden en helaas geen jongens in de klas zitten. Lars moet dealen met meidenpraat en meidendingen. Soms leuk, maar soms ook wel eens fijn om met een jongen te praten over dat meidengedoe! Tussen de middag warm eten, een uniform dragen en met de bus naar en van school.

Gelukkig heeft Lars het getroffen op school, er zit tenminste een Nederlands meisje (Anna) in zijn klas. Hij kan vanaf het begin goed met haar opschieten. Een ding vinden Anna en Lars minder, ze mogen geen Nederlands met elkaar spreken op school.

Year 6/7 2012/2013

 

Maar er waren uitdagingen genoeg op school voor Lars. Ok, 4 meiden is soms wel een beetje to much, maar Lars geniet van de extra pianolessen. De thema’s die ze gevolgd hebben (Victorians, Mountains, Rivers). Humanities is een combinatie van Aardrijkskunde en Geschiedenis. In groep 6 heeft hij nog wel de provincies van Nederland geleerd met de bijbehorende belangrijke plaatsen. Maar de topo van Europa daar wordt hier niet aangedaan. Ook de Nederlandse geschiedenis vertoont een gat, maar hij weet inmiddels wel alles over het Victoriaanse Tijdperk.

 

It's all about Victorians

It's all about Victorians

 

De extra pianolessen hebben geresulteerd in een supermooi keyboard om thuis te oefenen. Besteld via TaoBao, de winkelwebsite van China. Gelukkig met een Engelse vertaal mogelijkheid.

Afleveren bij ons appartement is niet mogelijk, dus op het werkadres en achterop de fiets van Henk is het toch aangekomen.
Inmiddels klinkt het gezellig als hij aan het oefenen is. Het repertoire is divers van ‘The Can Can’ tot ‘On Top of Old Smokey’.
Quatre Mains
Another piano performance
And another one

 Bij de gymnastieklessen op school in Nederland, was Lars zeker geen uitblinker. Zijn enige M tussen de G’s en RV’s was voor gym. Hij deed altijd zijn best, zijn inzet was prima. Maar in Nederland ben je goed als je het touw in kan klimmen, als je de radslag perfect kan maken, als je de bal goed werpt, als je een vogelnestje kan maken in de ringen. Het maakt niet uit of je een goede inzet hebt. Je wordt afgerekend op het eindresultaat.
Nog steeds is Lars geen uitblinker in sport. Hier geen touwklimmen of vogelnestjes in de ringen, maar badminton, rugby, basketball, voetbal en tennis. Alles zo’n 8 weken lang, 2 keer per week. Lars zal nooit deelnemen aan de Olympische Spelen, dat is niet veranderd met Nederland. Maar op zijn rapport staat een compliment van de PE teacher. Inzet prima, uitvoering en spelgevoel iets minder, hulpvaardig en er 100% voor gaan. En daar gaat het toch om in sport: plezier hebben in sport ook al ben je geen super sporter.

Go fantastic Fire Team

 

 

 

 

Het eerste rapport tegen de Kerst was supergoed. Een compliment van de classroom teacher. Alle vakken waren goed tot zeer goed.

 

Christmas

 

Christmas Celebrations CZTIS

Het tweede rapport was voor wat betreft de leervakken ook super met wederom een compliment voor z’n Engels. In de tweede periode kwam toch wel naar voren dat Lars moeite had met het systeem. In Nederland heeft hij 6 jaar lang te horen gekregen dat je vooral vragen moet stellen aan de leerkracht, dat je ook kan vragen hoe oud de leerkracht is en of hij/zij is getrouwd. Gewoon vragen van mens tot mens. In Nederland word  je vanaf groep 1 geleerd om zelfstandig te worden, dingen zelf uit te zoeken, met ideeën te komen. In het toch wat stijve Britse systeem is dit niet altijd mogelijk. Persoonlijke vragen aan de leerkracht is not done. Zomaar een idee geven is niet de bedoeling. Lars had er de ene dag meer moeite mee dan de andere dag. Kortom een moeilijke periode.

Chinese New Year Performance

Chinese Song

Na het Chinees Nieuwjaar gaat het weer prima met hem. Hij zit goed in zijn vel. Speelt nog met veel plezier elke dag piano. Doet braaf zijn huiswerk. Niet alleen zijn huiswerk voor CZTIS, maar hij volgt vanaf september 2012 ook Nederlandse Taal en Cultuur lessen via NTC Online van Edufax http://www.edufax.nl/

Ook zijn Nederlands gaat super goed. Hoewel, zijn leessnelheid is beduidend naar beneden gegaan. Hij leest naast Engelse boeken ook Nederlandse boeken, kijkt via Uitzending Gemist elke dag naar een aflevering van Spangas, volgt het Jeugdjournaal en het Klokhuis.

Maar als je de hele dag op school Engels spreekt is het soms moeilijk om te schakelen. Soms droomt hij in het Engels!

De periode in China heeft Lars goed gedaan. Zijn wereld is groter geworden, hij is flexibeler, spreekt zeer goed Engels, doet het goed met Rekenen, Sport. Is geduldig, helpt jonge kinderen.

Bezoek aan Tian Ai School

Tian Ai School Changzhou

We weten niet of we nog langer in China blijven. Als het goed is horen we dat over een paar weken. Wat ons alle drie betreft willen we best nog wel een jaar hier vertoeven. We zijn aan het inburgeren, hebben vrienden en vriendinnen, kortom we beginnen wortel te schieten. Het zou jammer zijn als we nog maar 6 weken van de wortels kunnen genieten.

Ook al zou de verlening tot eind December 2013 zijn en moet Henk daarna nog zo’n maand of 3 heen en weer reizen tussen Nederland en China, dat is te doen. Langer heen en weer reizen zou verschrikkelijk zijn. Het zal dan niet een weekje China per maand zijn, maar tenminste 2,5 weken of misschien langer.

Het zou voor ons alle drie niet geweldig zijn ondanks het appartement dat in de winter echt afzien is. Nu het zomer is geworden en de airco’s weer op volle toeren draaien is het toch anders.

En voor Lars nog een periode International School zou ook een plus zijn. Hoe dat dan met de CITO en het plaatsingsbeleid op de middelbare school in Nederland dat weten we nog niet. Dat zien we dan wel weer.

Helaas is het zeker dat de Nederlandse familie waar we mee optrekken in Juli weer naar huis gaat. Dat is voor Lars wel minder. Geen logeerpartijtjes meer, geen speelafspraakjes na schooltijd. Maar misschien komt er wel een leuke jongen in de klas bij Lars.

Komt tijd…. komt raad!

In ieder geval een heel groot compliment voor Lars! Lieve Lars voor ons ben je een KANJER!

 

Met de vlam in de pijp?

Pasen wordt in China niet gevierd. Dus ook geen vrije 2^e paasdag voor Henk en Lars. Echter, in dezelfde week is het QingMing Festival (zie eerdere blog). Dus 2^e paasdag kan als vrije dag worden gecompenseerd. Dat betekent een lang weekend vrij. Tijd voor een uitstapje.

Dit keer hebben we gekozen voor Chengdu.

 

De nieuwe chauffeur, DongDong genaamd, staat al vroeg bij de North Gate klaar om ons naar Wuxi Airport te brengen. Het is een uurtje rijden naar Wuxi en keurig op tijd levert DongDong ons af bij de departures.

De vlucht gaat om 07.55 rechtstreeks naar Chengdu. Na een behoorlijke bumpie vlucht arriveren we ruim 2 uur later op Chengdu International Airport. Een mega vliegveld, waar sinds kort ook KLM op vliegt vanuit Amsterdam, maar dit terzijde.

Chengdu, wat ‘Perfecte Metropool’ betekend is de 5^e stad in China. Hoofdstad van de provincie Sichuan.

 

We worden opgehaald vanaf de airport en naar ons hotel gebracht. http://www.buddhazenhotel.com/en/into.html

Het hotel ligt in een autovrij wijkje met heel veel restaurantjes en toeristenwinkeltjes. Niet dat er honderden westerlingen rondlopen, in onze gedachten toch het beeld van toeristen. Nee, het zijn, op een enkele witneus na, allemaal Chinezen. Het is niet voor niets een vrij weekend voor de Chinezen, ook zij trekken er tegenwoordig op uit.

BuddhaZen hotel

toeristenwinkeltjes

 

Eigenlijk moet ik zeggen dat ze niet het hele weekend vrij hebben. Donderdag is een vrije dag vanwege het QingMing Festival en vrijdag compenseren ze door op zondag gewoon weer aan het werk te gaan. Dus of het nou een echte vrije dag is?

Afijn, na de snelle incheck in het hotel proberen we ergens een restaurantje te vinden? Nou die zijn er in overvloed. Alleen…… alle enge dingen of vies uitziende keukens met onleesbare menu’s lopen we snel voorbij.

En de maag begint steeds meer te knorren. Geen Starbucks in de buurt voor een koffie met cake. Dan komen we bij een restaurant waar men wel moeite wil doen om ons te begrijpen als we vragen of ze ook een menukaart met plaatjes hebben. Die is er….10 plaatjes, en daarnaast zeker 200 Chinese keuzes (genummerd, zoals een goed Chinees restaurant betaamt).

We wijzen een vis aan, groenten en we weten ook het Chinese woord voor rijst en van de plaatselijke specialiteit verstaanbaar in het Chinees uit te spreken. De plaatselijke specialiteit heet hong bao ji ding (kip met nootjes, rode pepers, Sichuan zwarte pepers en groenten) en rijst is Mian Fan (helaas niet zo makkelijk uit te spreken als dat het hier staat). Het smaakt voortreffelijk. Biertje, cola en de gebruikelijke thee erbij en de totale rekening voor het gehele gezin bedraagt precies 100 Yuan, oftewel 12 Euro !
Met de buikjes rond lopen we door de wijk en komen bij de Wenshu tempel. Deze Boeddhistische tempel is de grootste en best bewaarde tempel in Chengdu.

hong bao ji ding

Aan het eind van de middag komen we weer moe maar voldaan terug in het hotel.

 

De volgende dag gaan we op pad met Jay, een lokale gids. Via internet heb ik hem gevonden en afspraken gemaakt.

Jay heeft voor ons een auto met chauffeur geregeld en vol vertrouwen stappen we in. Jay vertelt ons dat de chauffeur sinds drie maanden deze fonkelnieuwe auto heeft. We vertrekken naar ons eerste doel: The Giant Panda Breeding Centre. Na 5 minuten in de auto kijken we elkaar aan. Optrekken voor een stoplicht in de 5^e versnelling? Niet harder dan 30 rijden, ook in de 5^e versnelling? Het zal wel aan ons en het “ nieuwe rijden” liggen.

 

Het Giant Panda Breeding Centre is een prachtig aangelegde tuin met veel bamboebos natuurlijk. Dat is het voedsel voor deze reuze dieren. Het is fijn dat we zo vroeg zijn. Nog geen giga rijen voor om de dieren te bewonderen en bijkomend voordeel is dat op dit tijdstip van de dag de dieren het meest actief zijn. We nemen ook een kijkje in de nursery. Op dit moment zijn de bewoners zo’n 7 maanden oud. Het is een grappig gezicht deze kleintjes te zien.

 

De reuze panda is een van de vele bedreigde diersoorten. En natuurlijk bekend door het logo van het WWF/WNF. Omdat ze er door hun bolle vorm van het gezicht en de zwarte ogen zo lief uitzien worden ze als ‘aaibaar’ beschouwd. En doordat ze zittend eten lijken ze ook een beetje op mensen. Helaas, de reuzenpanda is niet ongevaarlijk voor de mens. De panda komt nog in het wild voor in delen van Azië, men name in China. Ze leven in berggebieden die niet al te hoog zijn en waar veel bamboe groeit. De mens heeft het leefgebied van de panda’s steeds kleiner gemaakt. Het bosgebied is ontgonnen voor landbouwgrond. Er schijnen in China nog ongeveer 1000 panda’s in het wild te leven.

Hoewel de panda een planteneter is, is het toch een roofdier. Een beer die vrijwel uitsluitend leeft van bamboe. Heel soms eet het ook andere planten of kleine dieren. Het Giant Panda Breeding Centre heeft al met veel succes gezorgd dat er nog steeds panda’s wonen in China.

                          Giant Panda's 

Het was geweldig deze dieren real te zien. We verlaten het park en stappen vol goede moed in de auto op weg naar Mount Qincheng.

Nog steeds kan, naar onze mening, de chauffeur het gaspedaal niet vinden en schakelt hij van de eerste naar de vierde versnelling. Bij stoplichten slaat de motor elke keer uit en dat heeft een oorverdovend getoeter van medeweggebruikers tot gevolg. De gids en de chauffeur praten samen, soms zacht, maar steeds vaker hard. Zouden ze ruzie hebben? In deze spiksplinternieuwe auto is ook een tomtom ingebouwd. Maar, de chauffeur, eigenwijze Chinees, luistert niet naar de commando’s van de aardige tomtom dame. We zien hoe hij moet rijden, maar hij mist diverse afslagen. We rijden rondjes in de vijfde versnelling en de gids houdt zich stevig vast aan de handgreep.

Als afleiding vraagt de gids of wij het al lunchtijd vinden. Half 12 is lunchtijd in China en geen Chinees die daar vanaf wil wijken.

Eerlijk gezegd lusten we wel wat. We worden uitgenodigd om bij de ouders van Jay, de gids, te gaan eten. Dat lijkt ons wel wat. De ouders zijn gepensioneerde boeren (de pensioen leeftijd voor Chinese mannen is 55 en voor vrouwen 50 jaar!) en wonen nog steeds op het platteland in hun boerderij. We rijden over kleine landweggetjes op weg naar de boerderij. Aangekomen staat de tafel al klaar en is moeder in de keuken druk bezig met het bereiden van wel 10 gerechten. Ik vraag of ik een kijkje mag nemen in de keuken? Nou ja, keuken? Een klein stenen hok met een soort aanrecht en een apart tafeltje met een grote wok-brander er op. In de hoek van het aanrechtje staat een grote pan (vergelijk het met een paella pan) boven een vuurtje. Er zit tofu in. Ze maken het zelf door de sojabonen die ze verbouwen te malen in een stenen molen en het vocht op te vangen. Daarna wordt het prutje in de pan gekookt. Tofu is gezond zegt men, maar wij zijn er geen liefhebbers van.

 

Ultra modern boerenkeuken

 

sojabonen pers

 

Tofu staat te pruttelen

 

Natuurlijk wordt er thee geschonken bij de maaltijd. Er zijn diverse gerechten, veel groente gerechten, vers uit eigen tuin, een kipgerecht, vers uit het kippenhok, een eiergerecht, vers, ook uit het kippenhok, een worstgerecht, vers gemaakt van de eigen varkens.

Het toilet in het huis bestaat uit een gat in de grond. Een hele belevenis om hier te zijn.

Jay vertelde dat zijn moeder het raar vindt dat hij ’s nachts zijn email beantwoord. Hij moest zijn moeder, 51 jaar jong, uitleggen dat hij als gids van over de hele wereld aanvragen krijgt voor rondleidingen en dat er landen zijn die een andere tijd hebben. Andere tijd, vroeg zijn moeder, hoe kan dat nou? Nou legde Jay aan zijn moeder uit, dat komt omdat de aarde rond is en het daarom aan de ene kant van de wereld dag is en aan de andere kant van de wereld nacht. Zijn moeder kon het niet geloven. Ja, het bestaat dus nog echt. Mensen van een jaar of vijftig die niet weten dat de aarde rond is, dat internet bestaat en dat er landen zijn waar een andere taal wordt gesproken.

Na de lunch stappen we weer in de fonkelnieuwe auto en “ sjezen” met wel 40 kilometer per uur in de vijfde versnelling over de snelweg richting Mount Qincheng. We worden links en rechts ingehaald en regelmatig gebruiken de medeweggebruikers hun claxon. Onderweg is Jay druk aan het bellen. En schreeuwt de chauffeur naar hem. We beginnen ons serieus af te vragen of deze chauffeur wel een rijbewijs heeft?

Wanneer we uitstappen bij Mount Qincheng zegt Jay dat hij voor de terugreis naar Chengdu een andere chauffeur heeft geregeld. Hij verontschuldigd zich over het rijgedrag en vertelt dat hij bang was in de auto. Het was namelijk de eerste keer dat hij met deze chauffeur op pad was.

We vertrouwen er op dat de nieuwe chauffeur wel kan rijden!

Maar eerst, Mount Qincheng, de bakermat van het Taoïsme, een van de vele World Heritage Sites in China. Het is gelegen in het zuidwesten van het Dujiangyan Irrigation Project in de provincie Sichuan, op ongeveer anderhalf uur rijden (wij deden er natuurlijk langer over!) van Chengdu. Het is een prachtige plek met veel bomen. De berg, die wordt omgeven door vele pieken heeft de vorm van een stad.

De top bereikt, kanjer!

 

De berg wordt verdeeld in 2 delen, het voorste en achterste deel. Het voorste deel is het belangrijkste deel met een oppervlakte van ongeveer 15 vierkante kilometer. Er zijn veel historische bezienswaardigheden waaronder het Jianfu Palace, het Shangqing Palace en de Tianshi grot. Het achterste deel is meer voor de natuurliefhebber.

Nadat we de eerste tempel, Jianfu Palace gebouwd in de Tang-dynastie (618-907) aan de voet van de berg hebben bekeken begint de klim naar de op 1260 meter gelegen Pengzu Peak. Niet een mooi slingerend bergpad, maar trappen, heel veel trappen. En vanwege het QingMing Festival zijn ook hier Chinese toeristen, heel veel Chinese toeristen.

Halverwege nemen we de kabelbaan naar boven. Even geen trappen klimmen. Helaas, de kabelbaan brengt ons niet helemaal naar de top. Dus weer verder trappen klimmen, heel veel trappen klimmen en nog steeds Chinezen, heel veel Chinezen.

Na de top moet je weer naar beneden. Dat is vanwege de trappen nog erger dan naar boven. Dat zullen we morgen voelen in de benen!

De nieuwe chauffeur staat op ons te wachten en brengt ons veilig en snel terug in naar Chengdu. Onderweg spotten we de auto’s, eens kijken of de eerste chauffeur nog onderweg is. We zien hem niet, hij is vast verdwaald.

De volgende morgen staat Leshan op het programma. De Giant Buddha is het doel van het dagprogramma dat we met Jay gaan doen. Het is een uurtje of 2 rijden naar Leshan. En gelukkig heeft Jay gezorgd voor een bekwame chauffeur, zij het met een iets krappere auto, maar “who cares”?

Onderweg vraagt Jay of we naar de Buddha willen lopen, trappen klimmen, of met de ferry willen. De ferry houdt in dat we de Buddha vanaf het water kunnen zien. Na de trappenervaring van gisteren kiezen we voor de ferry. Een goede keuze blijkt later. Nog steeds vanwege het vrije weekend zijn er veel toeristen, lees Chinese toeristen. Ze beklimmen de trappen naar de kop van de Buddha, zo’n 71 meter hoog. En dat klimmen gaat langzaam, tergend langzaam. Een file van zwarte hoofden zien we vanaf het water. Het is prachtig weer en een boottochtje dan ook zeer aangenaam. Voor de Buddha houdt de boot stil. Wat een gigantisch bouwwerk.

 

 

File op de trap

In 713 werd de bouw van deze reuze Buddha gestart en geleid door een Chinese monnik, Haitong genaamd. Hij hoopte dat de Buddha de drie rivieren die hier samen komen in bedwang zou houden en daardoor het scheepvaartverkeer voor rampen zou behoeden. Helaas kampte het project met financiële problemen. Maar, 70 jaar na de dood van Haitong werd de bouw weer opgepakt en werd het project in 803 afgerond.

Doordat de stenen uit de rotswand in de rivier werd gedumpt veranderde inderdaad de stroming van de rivier. Het werd veilig voor passerende schepen.

Nog een vernuftig detail: er werd een uitgekiend drainagesysteem in de Giant Buddha gemaakt. Het werkt nog steeds. Het omvat drainagebuizen die in diverse delen van het lichaam zijn gemaakt om het regenwater af te voeren en verwering van de Buddha te voorkomen.

Tijdens de bouw van de Buddha werd het werk beschermd door een dertien verdiepingen tellende houten constructie die verguld was met goud. De constructie beschermde de Buddha tegen regen en zon. Helaas werd de constructie aan het einde van de Yuan-dynastie door de Mongolen verwoest en geplunderd. Vanaf dat moment staat het stenen beeld bloot aan de elementen.

De 71 meter hoge zittende Buddha heeft nog wat andere weetjes: van schouder tot schouder is hij 28 meter breed en de kleinste teen is groot genoeg om een volwassene op te laten zitten. Er is een lokaal gezegde: “De berg is een Buddha en de Buddha is een berg”. Dit gezegde komt voort uit het feit dat de zittende Buddha onderdeel is van een aantal bergen naast elkaar die vanaf de rivier, met een beetje fantasie, er uit ziet als een liggende Buddha met de Leshan Giant Buddha als zijn hart.

 

Na de lunch rijden we terug naar het hotel in Chengdu. Tijd voor een chill momentje. Om 18.00 uur haalt Jay ons weer op voor een hotpot diner en daar de Sichuan Opera met de beroemde “face changing” act.

Hotpotten

                                                                   HotPot Chengdu

 

 

 

                               Sichuan Opera 

Een geweldig leuk weekend.

Wel bizar. Twee weken nadat we thuis zijn is er een flinke aardbeving in de omgeving van Chengdu. Niet zo zwaar als in 2008, toen was de schok 7,8 op de schaal van Richter. Het episch centrum bevond zich op 90 kilometer van de stad. Later bleek dat door deze beving er ruim (officiële) 51.000 doden zijn gevallen. Ook het Giant Panda Breeding Centre werd toen vernield. Deze keer was de schok 6,8 op de schaal van Richter en was het epicentrum op 140 kilometer van Chengdu. Het aantal doden (officiële) is 200.

 

QingMing Festival

Qingming Festival is eigenlijk een combinatie van twee feestdagen te weten: Tomb-sweeping Day en het Koud Eten festival, het valt bijna altijd op 5 april, soms op 4 april. Vanaf deze datum gaan de temperaturen stijgen en de kans op regen neemt toe. Het betekent dat er geploegd en gezaaid kan worden, de lente komt er aan. Daarom heeft het QingMing Festival een nauw verband met het boerenleven. Het is niet alleen een symbool voor het seizoen, maar is ook een dag om de overledenen te gedenken, is een uiting van de lente en andere activiteiten.

Het verhaal gaat dat in de staat Jin een hoge ambtenaar leefde. Hij heette Jie Zitui en hij hield van zijn volk. Hij was niet van de rijkdom of aanzien. Echter, verraders probeerde de erfprins, Chong’er, te vermoorden om zijn jongere broer, prins Shenshen, troonopvolger te laten worden. Jie Zitui en zijn heer, Chong’er vluchtten en verdwaalden in de bergen. Om wat te eten te hebben snijdt Jie Zitui een stuk vlees van zijn dijbeen en roostert dit. Hij geeft het Chong’er te eten. Negentien jaren zwerven de beide mannen door vreemde landen. Gelukkig zijn trouwe ambtenaren in staat de verraders te verslaan en kan Chong’er terug naar zijn land. Op de terugreis ziet Chong’er de versleten mat die al jaren gezelschap is geweest. Hij goot de mat met zijn zwaard uit de wagen. Jie Zitui loopt achter de wagen en raapt de versleten mat op en loopt naar zijn huis. Chong’er beloond iedereen die trouw is geweest, maar vergeet Jie Zitui. Na een tijdje herinnert iemand hem aan Jie Zitui en Chong’er schaamt zich en nodigt Jie Zitui uit. Deze weigert de bode die hem het bericht komt brengen. Dan gaat Chong’er zelf. De poort is gesloten en Chong’er hoort dat Jie Zitui met zijn moeder op zijn rug is gevlucht naar het Miangebergte.

Niemand kan Jie Zitui en zijn moeder vinden en er wordt besloten de bergen in brand te steken aan drie zijden. Jie Zitui moet dan aan de niet brandende zijde tevoorschijn komen, maar dit plan lukt niet. Jie Zitui is gestorven en leunt met zijn oude moeder op de rug tegen een geblakerde grote wilg. Chong'er maakt een buiging voor het lijk en begint te huilen. Het lijk wordt weggehaald en men ontdekt een gat in de holle wilg. Het is een stuk van de mantel van Jie en er staat een tekst op geschreven. Er staat op geschreven dat Jie zich in zijn graf niet hoeft te schamen, als het bestuur klaar en helder blijft. Chong'er vouwt de lap op en stopt het in zijn mouw. Er worden twee graven gegraven en Jie Zitui en zijn moeder worden begraven onder de grote wilg. Er wordt een verbod ingesteld om op deze dag vuur te maken en er moet koud voedsel genuttigd worden. Op het Koud Eten-feest van het volgende jaar gaat Chong'er met al zijn ambtenaren naar de voet van de berg en eten koud eten. De volgende dag gaat hij in wit gekleed, het teken van rouw, naar de voet van de berg om te offeren. De dode wilg is weer uitgelopen en Chong'er breekt een twijg af en maakt hiervan een kroon. Hij zet de kroon op zijn hoofd en de ambtenaren volgen zijn voorbeeld. De graven worden gereinigd en de boom krijgt de naam Klare en Heldere Wilg. Het Klaar en Helder-feest wordt ingesteld en Jie Zitui bewaart de met bloed beschreven lap goed in zijn mouw. Het land wordt goed bestuurd en hij wordt een van de Vijf Hegemonen, de beroemde Hertog Wen van Jin.

Het gewone volk leeft in vrede en nog altijd worden er wilgentakken gedragen, alhoewel het eten van koud voedsel niet meer overal toegepast wordt.

Het QingMing Festival is een combinatie van meerdere tradities. Hier boven beschreef ik al het Koud Eten Festival. Maar ook is het op 5 april Tomb Sweeping Day. Families gaan naar de graven van hun ouders, voorouders en maken ze schoon en herstellen de graven. Er wordt voedsel geofferd en nepgeld en bloemen neergelegd. De Chinezen gaan er vanuit dat overleden mensen het goed moeten hebben in het hiernamaals en dus voedsel en geld nodig hebben.

Vandaag de dag worden mensen in China niet meer begraven. Er is geen ruimte meer. Daarom worden mensen gecremeerd. In de steden is het gebruik dan ook erg versimpeld. Er worden alleen nog bloemen neergelegd bij de crematoria.

QingMing Festival is er niet alleen de tijd dat de doden worden herdacht, maar het is ook het begin van de lente. Je kunt het echt merken, heerlijke temperaturen en nog niet zo vochtig als in juli en augustus.

Tijdens het QingMing Festival is iedereen 3 dagen achter elkaar vrij. Dus van donderdag tot en met zaterdag gaat half China met vakantie. Ja wederom een hele volksverhuizing. Volgens de ShanghaiDaily reisden maar liefst 8,31 miljoen mensen met de trein op 5 April.

En…op ZONDAG gaat iedereen gewoon weer aan het werk. Dat is gebruikelijk wanneer er feestdagen zijn op een doordeweekse dag, je gaat gewoon op zondag weer aan de slag.

Lotusvoetjes

Tegenwoordig is liposuctie, botox-injecties en borstvergroting niets bijzonders meer, althans voor velen. Niets voor mij, doe mij maar een extra rimpeltje in plaats van enge injecties waardoor je er uit gaat zien als Marijke Helwegen, jawel de vrouw die ook wel het icoon van de plastische chirurgie wordt genoemd.

In het oude China werden kleine voeten gezien als mooi en sexy. Geen wonder dat er alles aan gedaan werd om de voeten van vrouwen zo klein mogelijk te maken.

Er doen verschillende verhalen betreffende de oorsprong van voetbinden de ronde, maar deze verhalen verschaffen niet veel duidelijkheid. Het enige dat we weten is dat voetbinden meer dan een millennium geleden onder een Chinese elite begon als een teken van rijkdom.

Niet veel later nam de Chinese samenleving het over en werd het een traditie en zelfs een voorwaarde voor vrouwen om te kunnen trouwen. Het werd de ideale look, en moeders die hun dochters’ voeten niet wilden inbinden, tekenden hiermee hun noodlot, want de kans dat ze zouden trouwen of hogerop zouden kunnen komen, was hiermee verkeken.

Het voetbinden heeft zich ontwikkeld omdat bij Chinese mannen (eerst alleen in hofkringen) de gedachte ontstond dat kleine voeten sexy waren. Dit kwam vooral doordat zij de manier van lopen prachtig vonden. En bijkomend voordeel (vonden deze mannen) was dat het onderlijf van de vrouwen erg sterk was, doordat zij kleine stapjes moesten nemen en moesten balanceren op kleine voetjes. Hierdoor waren de spieren voor een lekkere wip zo goed ontwikkeld dat het een genot was voor de mannen.

Het voetbinden begon tijdens de Tangdynastie (618 – 907 na Chr.). De overlevering zegt dat het begon met een beeldschone keizerlijke concubine, die van nature kleine voetjes had. Veel vaders en moeders wilden dat hun dochter met dit schoonheidsicoon konden wedijveren en begonnen hun dochters tussen de 5 en 7 jaar de voeten te binden. Op deze manier zorgden zij ervoor dat hun voeten niet te groot zouden worden. Alleen……het is een beetje uit de hand gelopen.

Aan het eind van de 11e eeuw, tijdens de Song-dynastie, was de gewoonte wijd verspreid geraakt. Kleine damesvoeten waren een teken van welstand. Want alleen welvarende families konden een vrouw onderhouden die niet veel werk hoefde te verzetten.

De Mantsjoes, die vanaf 1644 China onderwierpen, zouden na verloop van tijd het grootste deel van de Chinese gewoontes overnemen. Alleen het voetbinden vonden zij zowel barbaars als smerig. De Mantsjoe-vrouwen bleven hiervoor dus gespaard. De Mantsjoe keizers voelden zich helaas niet geroepen om deze praktijk bij hun Chinese onderdanen te verbieden.

Tegen het einde van de 19e eeuw kwam er in China een hervormingsbeweging op, die zich sterk beïnvloed werd door Europese en Amerikaanse opvattingen. Men kwam snel tot de conclusie dat de Chinese traditie om damesvoeten in te binden overboord gezet moest worden. Na de uitroepen van de republiek, in 1911, werd de voetbindpraktijk buiten de wet gesteld. Kennelijk was pas toen de Chinese samenleving rijp voor deze hervorming, want daarna werden nog maar weinig meisjes aan deze foltering onderworpen. Van de vrouwen van wie voor 1911, of enkele jaren later, de voeten werden gebonden, zijn er nu nog maar heel weinig in leven.

Vrouwen met ingebonden voeten werden in de periode 1911-1949 uiteindelijk allemaal gedwongen de omzwachtelingen en lotusschoentjes te verwijderen. Dit zorgde dat de voeten plotseling opnieuw begonnen te groeien. Dit gebeurde echter niet keurig naar buiten en naar voren, omdat de voeten al misvormd waren. De voeten groeiden naar binnen uit, wat de vrouwen opnieuw zeer veel pijn bezorgde. Bovendien paste het in de communistische ideologie dat ook vrouwen werkten. Vrouwen met lotusvoetjes konden echter nauwelijks grote afstanden afleggen, maar de regering had daar weinig aandacht voor.

Alleen….. de politieke instabiliteit van China zorgde dat er weinig controle was op het verbod de voeten te binden. Zelfs in de jaren 20 en 30 van de vorige eeuw kwam de praktijk nog voor. De communisten waren echter ook tegen het voetbinden en na de stabiliteit van het land na 1949 verdween het voetbinden helemaal.

En na deze geschiedenis te hebben gelezen wil je natuurlijk ook weten hoe het voetbinden in zijn werk ging.

Lotusvoeten werden gevormd door het omzwachtelen van de voeten met stroken stof. Dit voor de bovenklasse dagelijkse procedé (en voor de minder bedeelden 1 á 2 keer per week) werd uitgevoerd bij jonge meisjes van 6 jaar of jonger. De voet werd gehinderd in de groei, en de vier kleine tenen werden naar binnen geplooid en braken uiteindelijk vanzelf waardoor ze nog verder onder de voet geschoven konden worden. De grote teen bleef recht. Het resultaat was dat botten werden vervormd en dat de tenen naar binnen groeiden. De voeten ontwikkelden zich verkeerd, waardoor de meisjes de kuitspieren niet meer nodig hadden. Al het gewicht verplaatste zich, waardoor lopen haast onmogelijk is.

Het is niet verwonderlijk dat infecties en andere kwalen als ingegroeide teennagels in die tijd heel gewoon waren. In sommige gevallen leidde dit zelfs tot de dood. Diegene die dit twee jaar lange proces overleefden, waren voor de rest van hun leven gehandicapt.

De botten van de voet werden zelfs daarna nog vele malen gebroken, waardoor lopen haast onmogelijk werd, laat staan het doen van huishoudelijk werk of het werken op de landbouwvelden.

Als de vrouw volgroeid was had zij dan voeten van soms 13-15 cm.

Een gouden lotusvoetje was 8 cm, met 10 cm had men een zilveren lotusvoetje en met 12 cm had men een ijzeren lotusvoetje. Een extra bijzonderheid was als de voet een van nature hoge wreef had waardoor de voet optisch nog kleiner leek.

Bij deze minuscule voeten hoorden aparte schoentjes. Deze schoentjes moesten de mooie, esthetisch gevormde voet alle eer aandoen. Voor Chinese mannen was een lotusvoet onweerstaanbaar en lotusschoentjes waren de afwerking van het geheel.

De schoentjes bestaan uit dure stoffen zoals zijde en satijn en werden prachtig geborduurd met chinoiserieën. Sommigen hadden een klein hakje, maar meestal waren ze plat. Lotusschoentjes zijn bijzonder gewild en zeer kostbaar. In het theater waar alleen mannen op de planken mochten staan, werden speciale schoenen gemaakt voor de heren. Eigenlijk liepen ze tegen een steun op hun tippen zodat het leek alsof ook zij lotusvoeten hadden. De urenlange trainingen bestonden eruit van 's morgens tot 's avonds op de houten steunen te staan en daarmee hun evenwicht zoeken door op bakstenen te staan.

Ironisch genoeg lijkt het erop dat we zelfs een millennium later nog steeds geloven dat een gelukkig en vervullend leven te maken heeft met een kunstmatig gewijzigd uiterlijk, of het nu voetbinden, een borstvergroting of een botox injectie is.

Met dank aan Jeanine voor een aantal van de foto's

Bronnen: Internet en Foodbinding Museum Wuzhen

http://www.wuzhen.com.cn/english/attractions_info.asp?nid=18